Η ιδέα ότι στα άτομα που υποφέρουν από αυτοάνοσες ασθένειες το ανοσιακό σύστημα τους είναι υπερδραστήριο, επιθετικό δεν φαίνεται να αληθεύει. Απεναντίας πρόκειται για σύστημα που δυσλειτουργεί. Στη πραγματικότητα έχει μειωθεί η ικανότητα του να αναγνωρίζει το ημέτερο από το έτερο. Έτσι «επιτίθεται» σε κύτταρα, ιστούς, μόρια, ορμόνες, κλπ δικά του. Έτσι δεν είναι υπερδραστήριο αλλά οδηγημένο λανθασμένα όπου αποτυγχάνει να αναγνωρίσει τι είναι δικό του και τι όχι.

 Ο οργανισμός έχει την προγραμματισμένη δυνατότητα να μεταβάλλει την λειτουργικότητα των οργάνων του ανάλογα με τις απαιτήσεις που παρουσιάζονται. Είναι εφοδιασμένος με προγράμματα χειρισμού π.χ. της τροφής (τι χρειάζεται για να ανακαλύψει μια μπουκιά τροφής, να την προσλάβει, να την επεξεργαστεί και να αποβάλλει τα αχρησιμοποίητα μέρη της.

 Οι μικροοργανισμοί που διαβιούν στο σώμα μας φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα της ευφυούς, ίσως συμβιβαστικής, διαχείρισης τους από το σώμα όπου τους αναθέτει κάποιο έργο επωφελές γι αυτό. Το έργο αυτό είναι είτε η παραγωγή ουσιών που διευκολύνουν την λειτουργία του σώματος είτε έργο αποκατάστασης όταν είναι ανάγκη να «ξεφορτωθεί» κάποια κύτταρα τα οποία δεν είναι πλέον αναγκαία.

Παρότι η όλη κατασκευή του σώματος είναι θαυμαστή μέσα στην πολυπλοκότητά της και την νομοτελειακή της λειτουργία, φαίνεται να υπολείπεται καθώς ο οργανισμός επιμένει σε αντιδράσεις που δεν φαίνεται να είναι χρήσιμες πλέον. Στην πραγματικότητα, το σώμα υπηρετεί ως σύνολο τις ανάγκες που υπαγορεύει ο νους ως συνειδητός και υποσυνείδητος.

Οι αντιδράσεις του σώματος στις αλλαγές του περιβάλλοντος είναι σοφές αλλά η κινητοποίηση τους εξαρτάται από το επίπεδο της σοφίας του συνειδητού νου και του προγραμματισμού του υποσυνείδητου.

Όταν οι αισθήσεις πληροφορούν τον εγκέφαλο για κάποια δυσάρεστη ή ευχάριστη πρόκληση, τότε κινητοποιούνται προγραμματισμοί που οδηγούν σε σωματικές προσαρμογές οι οποίες προσφέρουν δυνατότητες απάντησης στις προκλήσεις αυτές. Πχ βλέποντας μια τροφή ή μυρίζοντας την αρχίζει και ετοιμάζεται το πεπτικό για να την δεχτεί, τα σάλια τρέχουν και το στομάχι ετοιμάζεται κλπ. Όταν η ουρά της  γάτας συλλάβει τις δονήσεις του εχθρού (πχ. σκύλου), αυτόματα ανορθώνεται το τρίχωμα της και ετοιμάζεται για αντίδραση μάχης ή φυγής. Ενίοτε σε άλλες περιπτώσεις κάποιο ζώο να επιλέξει να παραστήσει το νεκρό όταν αντιληφθεί αναπόδραστο κίνδυνο, καθώς οι θηρευτές δεν επιτίθενται σε ακίνητα σώματα.

 Η κρατούσα δυτική ιατρική, παραπλανημένη και δελεασμένη από το χρήμα που της προσέφεραν οι «αργυραμοιβοί» οδήγησε την ιατρική σκέψη σε μονοπάτια που υπηρετούν τα συμφέροντα των δελεαστών μάλλον και όχι του ανθρώπου. Έτσι προσπάθησε και μετέφερε την ιδέα της διαίρεσης, του πολέμου, μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πόλωση της σκέψης σε έννοιες όπως εχθροί, βλαβερά μικρόβια και οργανισμοί, αμυντικό σύστημα, ανοσιακό σύστημα, αυτοάνοσα νοσήματα κλπ.

Με τρόπο αυτό αναπτύσσεται φόβος ο οποίος οδηγεί πρώτα σε αμφισβήτηση της δύναμης και της σοφίας του σώματος, στην αποδοχή της σκέψης ότι το σώμα δεν μπορεί να ξαναβρεί την ισορροπία του και να γίνει πάλι υγιές και ότι η δύναμη είναι έξω και από έξω θα έλθει η «σωτηρία». Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα του ανθρώπου, επακόλουθα της οποία είναι όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα γύρω μας αυτά που μας μαστίζουν, αυτά που αποτελούν την κακοδαιμονία μας.

Ο άνθρωπος όταν χάσει την ισορροπία του αντί να ερευνήσει τα αίτια της και να τα διορθώσει, πανικοβάλλεται, χάνει την αυτοεκτίμηση του, και προσμένει απελπισμένος βοήθεια από έξω, παραμένοντας αδρανής και εγκαταλείποντας τον εαυτό του έρμαιο του βαθμού συνειδήσεως του περιβάλλοντός του.       

  Η προσεκτική παρατήρηση και η ορθή ερμηνεία των φαινομένων οδηγεί σε άλλα συμπεράσματα, τα οποία έχουν νόημα και απομακρύνουν από συναισθήματα φόβου, και από επακόλουθες συμπεριφορές εξάρτησης και ….

Κατηγορίες: Cannabis Research

Αφήστε μια απάντηση